Cees van Keeken, bas bij Re-flax, schrijft regelmatig een column in Nieuws-en advertentieblad De Brug. Op woensdag 16 februari 2011 werd het volgende stuk van hem geplaatst:

Tranen in Someren
In en rond Hendrik-Ido-Ambacht wonen, naast alle andere gewone mensen, nóg tachtig gewone mensen. Een vertegenwoordiger zit er tussen, een receptioniste, een masseur, een life-coach, juffen, een verpleegkundige, een huisvrouw (mooi werk), die nog ‘s middags thee zet als haar kinderen uit school komen. Je zou ze zomaar voorbij lopen als je ze tegenkwam. Sterker nog, je zou niet eens weten dat je ze voorbij gelopen had. Ze leven hun leven net als anderen. Kortom, ze lijken zich niet te onderscheiden van de anderen. Tóch doen ze dat. Vrijdagavond, in de regen, toen iedereen onderuit zakte na een drukke week, gingen zij op weg naar Someren. Daar stonden in een hal de attributen en techniek voor een intensieve training al opgesteld. De speciaal ingehuurde coaches stonden op scherp. Hen stond een uitdaging te wachten. Hoe krijg je tachtig mensen zo ver dat zij collectief hun grenzen gaan verleggen? Dat lijkt een onmogelijke opgave. Het mooie van gewone mensen, dus ook deze tachtig, is echter dat zij allemaal hun eigen unieke leven leiden. In hun leven, dat voor henzelf helemaal niet gewoon is, maken ze van alles mee. Kinderen en partners, die lief en lastig zijn, collega’s, die niet altijd even collegiaal zijn of opeens ernstig ziek worden, opa’s en oma’s die doodgaan, vakanties in Spanje. Zo van die dingen die gebeuren in een leven. Iedereen kent ze wel en iedereen heeft zijn eigen vertrouwde manier gevonden om zijn emoties onder controle te houden. Niets aan de hand. De coaches in Someren zouden echter geen goede coaches zijn als ze niet wisten hoe die controle onder de voeten weg te trekken. Dat deden ze dan ook, en opeens rolden er tranen over bijna honderd wangen. De laatjes, waarin alle emoties handig lagen opgeslagen, waren opengetrokken. Een gemene truc van de coaches? Nee hoor, die laatjes mochten allang open, maar sommige zaten inmiddels een beetje vast. Die tachtig gewone mensen, die samen een ongewoon goed koor vormen, hebben in het weekend hun grenzen verlegd. Ze konden geweldig zingen. Nu kunnen ze ook geweldig Zingen. In mei bestaat het koor tien jaar. Tijd voor een feestje. De kans is groot dat dan ook in de zaal de tranen zullen rollen. Heerlijk! Je zou er bij moeten zijn.